+ فساد - فحشه گري و زنا در تمدن بابل باستان:.

هرودوت مي نويسد : بر هر زن بابلي واجب است که در مدت عمرش يک بار در معبد زهره ( ونوس ) حاضر شود و با يک مرد بيگانه نزديکي جنسي کند و مرد را بهره مند کند . زنان ثروتمند بابلي به دليل فخر و مقام بالاتر اجتماعي خود از اين کار شرم گين بودن و به همين جهت آنان را با عرابه هايي سرپوشيده به معبد مي بردند و پس از اجراي مراسم جنسي با مرد دوباره با همان حالت سرپوشيده به منزل مي بردند .
گذرگاهي نيز در بابل وجود دارد که مردان آنجا مي نشسته اند و زناني که عبور ميکرده اند را انتخاب نموده و سپس به معبد مي برده اند و به ميل و رغبت زن با او سکس ميکردند . مرد نيز قطعه اي نقره اي به نام ميليتا در دامن وي ميگذارد و زن حق رد کردن اين درخواست مرد را ندارد .
اين کار به عنوان امري واجب و خداپسندانه براي زنان به حساب مي آيد و زناني که از زيبايي برخوردارند پس از اجراي مراس جنسي فورا معبد را ترک ميکنند ولي آنان که چهره اي ضعيف تر دارند ساعتها همانجا مي مانند .
اين کار که به فحشاي مقدس مشهور است تا سال سيصد و بيست و پنج ميلادي ادامه داشت. تا آنکه قسطنطين آن را ممنوع اعلام کرد .
به همين جهت زنان روسپي در شهر در خانه‌هايشان مشغول کار خويش مي شدند . مرا سم ازدواج آنان به صورت بازاري بوده است که دلالان دختران جوان را دور يکديگر جمع ميکردند و مردان نصبت به زيباي چهره و اندامشان به آنان پول پرداخت ميکردند و آنان را به همسري خود بر ميگزيدند .

اگر زني زنا مي کرد مرد حق داشت او را خفه کند و اگر مردي دل رحم تر بود او را برهنه مي کرد و داخل شهر رها مي نمود.
حموروبي قانوني وضع کرد تا زنان زنا کار خود را در رودخانه شهر غرق کنند .
بابليان اگر زني در کار خانه دقت نمي کرد - به فرزندانش رسيدگي نمي کرد - کارهاي خانه را با ميل و رغبت انجام نمي داد آن زن را در رودخانه شهر مي انداختند تا مجازات شود . هرودوت مي نويسد مردان شهر بابل زماني که توسط ارتش کشور ديگر محاصره مي شدند براي صرفه جويي در غذا و نوشيدني ها زنان خود را خفه ميکردند تا سهم آنان بيشتر شود